Gezien worden

in alles wat er is en niet (meer) is

Als kind leerde ik me aanpassen, afstemmen, verdwijnen in wat anderen nodig hadden. Mijn systeem werd een fijngevoelig kompas voor de buitenwereld, maar verloor het contact met mijn binnenwereld. Mijn verlangens, behoeften en eigenheid raakten bedolven onder het verlangen naar veiligheid en goedkeuring.

Tot dat ene moment in de vierde klas.
Ik zat stil te werken toen mijn leraar zachtjes “Molletje” zei en me kietelde in mijn nek.
In dat kleine gebaar werd ik gezien. Niet om wat ik deed, maar om wie ik was.
Het stille meisje, op de achtergrond – ineens zichtbaar.
Dat moment is een anker geworden. Een herinnering aan hoe voedend het is om werkelijk gezien te worden.

Later, in periodes waarin het licht aarzelde om te verschijnen, leerde ik dat stilte niet leeg is, maar vol aanwijzingen. Dat mijn lijf al lang wist wat mijn hoofd nog niet kon bevatten.
Dat ik niet hoefde te rennen, maar mocht vertragen. Ik vond ruimte om te luisteren – naar mezelf, naar wat er wilde ontstaan. Het was geen rechte weg, maar een kronkelend pad vol kleine stappen. En elke stap brengt me dichter bij wie ik werkelijk ben.

En ik leerde: Authenticiteit vraagt geen sprong, maar een eerste stap – naar binnen.
Naar jezelf durven kijken, al is het maar heel even.
Gezien worden begint bij jezelf – in het licht zetten wat lang in de schaduw stond.
Het is een reis.